Iedereen heeft dagdromen. Dit is heel veilig en uiterst plezierig, want dagdromen kunnen worden gemanipuleerd en gevormd om onze hartenwensen in vervulling te laten gaan, zonder de valkuilen en angsten van de realiteit.

Het Boeddhisme leert ons dat onze hartenwensen realiteit kunnen worden als we ze met vertrouwen en geloof uitdagen. Toen ik eenmaal boeddhist was geworden en mijn wens om een schrijver te worden had uitgesproken naar een medeboeddhist, werd ik gevraagd om een artikel te schrijven voor dit tijdschrift, gebaseerd op het thema ‘angst’. Door mijn verlangen om mijn droom (en mijn ego) tot realiteit te maken, nam ik de uitnodiging aan en wilde gaan schrijven. Meteen werd ik overvallen door paniek en angst. Hoe hard ik ook probeerde, ik was bang om ook maar één woord op papier te zetten. Telkens weer vond of creëerde ik redenen om niet te gaan zitten en te schrijven. Zo lang als het een droom was had ik alle vertrouwen en moed, maar zo gauw als het realiteit was geworden, werd ik verteerd door het eigenlijke onderwerp, waarvan ik verondersteld werd om er welsprekend over heen te walsen.

De Boeddhistische beschouwing is dat wij menselijke wezens onze eigen omgeving of situaties, die om ons heen gebeuren, kunnen creëren, in tegenstelling tot het – als resultaat gecontroleerd worden door en het reageren op situaties. Met andere woorden, als er zich een situatie voordoet die we niet leuk vinden, geven we instinctief de schuld aan de omstandigheden van buitenaf, in plaats van het onder ogen komen van onze verantwoordelijkheid om de situatie door onze boeddhistische beoefening te veranderen.
Dus ik begon me te realiseren dat de angst die ik voelde, elke keer als ik probeerde dit artikel aan te pakken, in feite niet werd gecreëerd door de taak zelf, maar door de inherente angst in mezelf voor elke nieuwe of onbeproefde situatie, als ik mezelf blootgaf aan de kritiek of oordelen van anderen. Ik was niet gevraagd om over dit onderwerp te schrijven, ik had er zelf om gevraagd, omdat het tijd was dat ik dit uitdaagde en overwon en dat ik mijn leven ging ontwikkelen en mijn horizon verbreden.

Angst is een schadelijk facet van ons leven.
Hoe vaak hebben we onszelf niet in situaties bevonden waarin we iets blijven ontwijken, omdat we gebrek aan vertrouwen hebben om het aan te pakken. Om het dan uiteindelijk na veel innerlijke kwelling toch voor elkaar te krijgen en dan tegen onszelf te zeggen: “al met al was dat niet zo heel erg - waarom heb ik zo lang aangerommeld?”

We zouden veel ‘groter’ kunnen zijn als we gewoon meteen herkennen wat voor verzwakkende kracht het is, deze ‘belemmering’ in ons leven uitdagen en overwinnen en vol moed en vastberadenheid op weg gaan naar het volgende. Maar in plaats daarvan deinzen we terug, draaien we er omheen, stagneren en creëren we weer nieuwe situaties die er om vragen onze inherente angst uit te dagen, alleen maar om hetzelfde proces te herhalen. Wat een vicieuze cirkel.

De maatschappij die wij om ons heen hebben gecreëerd voedt zichzelf ook met deze staat van angst. Denk maar aan de instituten en de gevestigde instellingen die er in overvloed zijn, welke ons actief aanmoedigen om bang en volgzaam te zijn. Hoeveel regeringen van zo vele landen zijn er niet die de waardigheid van het leven en de vrijheid van keuze negeren, hun vervormde idealen d.m.v. dominantie, dwang en verschrikking opleggen? Sommige religies schrijven voor wat goed en slecht is en dreigen met eeuwige verdoemenis als we uit de pas lopen.

Deze maatschappij is onze eigen creatie en reflecteert onze levensstaat als een spiegel. In plaats van te klagen over hoe corrupt en onbevredigend onze maatschappij is, zouden we ons eigen leven onder de loep moeten nemen en datgene creëren wat we om ons heen weerspiegeld willen zien. Als individuen van het menselijke ras hebben wij aan de maatschappij bijgedragen en de maatschappij waar we in leven zelf gemaakt en als individuen kunnen we de houdingen van de mensheid veranderen, door bij onszelf te beginnen.

Angst bestaat alleen maar om die gebieden in het licht te stellen, welke noodzakelijk zijn om uit te dagen en te overwinnen. Maar we moeten groot genoeg zijn om dit feit te herkennen.
Het Boeddhisme van Nichiren Daishonin heeft me geleerd om deze angst te herkennen en hem te overwinnen, door me te leren dat mijn mogelijkheden onbegrensd zijn als ik vertrouwen en geloof heb dat de spiegel van mijn perfecte Ievensstaat – de Gohonzon – me in de goede richting zal wijzen op het juiste moment. Door het chanten van Nam-myoho-renge-kyo naar de Gohonzon zullen mijn hartenwensen worden vervuld en kan ik gebied na gebied in mijn leven ontwikkelen wat tot nog toe niet was aangeboord vanwege angst, die dodelijke metgezel, die me in zijn verdorven greep hield. En als ik verander, zal mijn omgeving ook veranderen en het ware potentieel van de mensheid ontwikkelen om gelukkig, creatief en bevrijd te zijn.

index

This page was last modified on Sunday, August 20, 2006.